ஒண்டி முனியும் நல்ல பாடணும் – விமர்சனம் ரேட்டிங்- 3.5 / 5
பரோட்டா முருகேசன்,கார்த்திகேசன் ,சித்ரா நடராஜன் ,முருகன், சேனாபதி, விஜயன், விகடன் நடித்துள்ளனர் .எழுதி இயக்கிருக்கிறார் சுகவனம்.இசை : என்டிஆர் என்கிற நடராஜன் சங்கரன், ஒளிப்பதிவு: ஜே.டி .விமல், எடிட்டிங். சதீஷ் குரோசோவா, கலை : ஜே .கே . ஆண்டனி தயாரிப்பு : திருமலை புரொடக்ஷன் சார்பில் கே. கருப்புசாமி.
அதைப் பலியிட்டு நேர்த்திக்கடன் நிறைவேற்ற வேண்டிய தருணம் வருகிறது. ஆனால் அந்தக் கோவில் இரண்டு பண்ணாடிகளின் சச்சரவால் எந்த வழிபாடுமற்றுக் கிடக்கிறது. நல்ல பாடன் ஒவ்வொருவரையும் போய் சமரசப் படுத்துகிறார். ஆனால் அவர்களோ அவரிடம் வேலை வாங்கிக்கொண்டு அவரது உழைப்பை மட்டும் சுரண்டிக்கொண்டு இழுத்தடிக்கிறார்கள்.ஒரு வழியாக சம்மதிக்கிறார்கள் .அதன் பின்னே உள்ள சதித்திட்டம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.இது பிறகுதான் தெரிய வருகிறது.அங்கே பெரிய கலவரமாக ரணகளமாகிறது.அந்த ரணகளத்தில் அந்த ஆடு தப்பித்து விடுகிறது.இப்படிச் செல்கிறது இந்தக் கதை.
நல்ல பாடனாக பரோட்டா முருகேசன் நடித்துள்ளார். அந்தப் பாத்திரமாகவே மாறி இருக்கிறார். ஒரே ஒரு காட்சியில் கூட அவர் எதார்த்தம் பிறழ்ந்து விடாமல் நடித்துள்ளார். படம் முழுக்க உழைத்துக் கொண்டே அவர் பாடுபடுவதும் அந்த நேர்த்திக்கடன் செலுத்த அல்லாடுவதும் பார்ப்பவரைக் கலங்க வைக்கும் .ஒரு கட்டத்தில் மகனால் திருடப்பட்டு விற்கப்பட்ட அந்த ஆடு கசாப்புக் கடையில் வெட்டப்படும் முன்பு தடுத்து கதறி அழுவது கண்ணீர் வரவழைக்கும்.படத்தில் சொந்த வீட்டுக் கோழியையே திருடி நண்பர்களுடன் செலவு செய்து ஜாலியாக இருக்கும் மகனாக விஜயன் வருகிறார்.அவரது காதலியாக வெட்கம் பூசிய கொங்கு தமிழ் பேசிடும் குமரியாக வித்யா சக்திவேல் வருகிறார்.நல்ல பாடன் மகளாக வரும் சித்ரா நாகராஜன், அவரது கணவராக வருபவர், நல்ல மனது கொண்டு டீக் கடைக்காரர் , சற்றே அனுசரிக்கும் கசாப்புக் கடைக்காரர் என்று படத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் அனைவருமே பார்ப்பவர் மனதில் தங்குகிறார்கள்.அந்த வகையில் நடிப்புக் கலைஞர்கள் அனைவருமே நடிக்க வைக்கப் பட்டவர்களாகத் தோன்றாமல் அந்தப் பாத்திரங்களாகவே தோன்றுகிறார்கள். இந்தப் படத்தில் பெரும் பலமாக இருப்பது விமலின் ஒளிப்பதிவு என்று கூறலாம். மிகை ஒளி காட்டாமல் இயற்கை ஒளியில் படப்பிடிப்பு நடந்துள்ளது.எதார்த்தமான காட்சிகளுக்கு செயற்கையான பாடல்கள் தேவை இல்லை என்று பாடல்களைத் தவிர்த்து உள்ளார் இயக்குநர்.பின்னணி இசையில் பிரமாதப்படுத்தியுள்ளார் நடராஜன் சங்கரன்.
ஏழைகளைச் சுரண்டிக் கொழுக்கும் வர்க்கத்தையும் அறியாமையில் உழலும் ஏழைகளையும் இப்படத்தில் காட்டி உள்ளார்கள்.இந்த வர்க்க பேதம் நம் நாட்டில் என்றும் இருக்கும் போலும்.
இயல்பாக நிகழும் காட்சிகள் ஊடே கதாபாத்திரங்கள் ஒன்றை ஒன்று சீண்டிக்கொண்டு பேசும் வசனங்கள் சிரிப்பு மூட்டுகின்றன.
ரத்தமும் சதையுமாக வாழ்ந்து வரும் மனிதர்கள் வசிக்கும் அந்த ஊருக்குள் நம்மை அழைத்துச் சென்று கதாபாத்திரங்களை அறிமுகம் செய்து காட்சிகளைக் கண் முன் நிறுத்துகிறார் இயக்குநர்.
இந்தப் படம் வணிக ரீதியில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள படம் அல்ல .இந்த படத்தின் வெற்றி தோல்வி கணிக்க முடியாத ஒன்று. ஆனால் ஒரு எதார்த்தமான படப்பதிவு என்பதை இங்கே நாம் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
தமிழ் சினிமாவில் தற்போது வணிகரீதியான படங்கள் வரும் வரிசையில் இந்த படம் நடுத்தர மக்களின் வாழ்வே இல்லை சொல்லும் விதமாக எடுத்த இயக்குனருக்கு ஒரு பாராட்டுக்கள்.
