ஆந்திரா அரசியலில் தனக்கென ஒரு இடத்தை தக்கவைத்துக் கொண்டு இந்துக்கள் மீது அதீத நம்பிக்கை கொண்டு அரசியல் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் பவன் கல்யாண் நடித்து நீண்ட கால தயாரிப்பாக வெளிவந்திருக்கும் படம் ஹரிஹர வீரமல்லு.
கல்யாண் தன்னை ஒரு ஜன சேவகுடு என்று அழைத்துக் கொள்கிறார் , இது அவரது அரசியல் அமைப்பான ஜன சேனா கட்சிக்கு ஒரு மரியாதை . திரையில், அவர் நன்கு அறியப்பட்ட மண்ணின் மைந்தராக – ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் மீட்பராக நடிக்கிறார். வெளியீட்டிற்கு முன்னதாக, அவரது கதாபாத்திரம் நடிகராக மாறிய அரசியல்வாதிகளான என்.டி.ராமராவ் மற்றும் எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் ஆகியோரிடமிருந்து உத்வேகம் பெற்றதாக தயாரிப்பாளர்கள் பகிர்ந்து கொண்டனர், அவர்கள் தங்கள் படங்களில் சமூகக் காரணங்களுக்காகப் போராடியதற்காக அறியப்படுகிறார்கள்.
கதை விரிவடையும் போது, இந்த ஆளுமை மேலும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டப்படுகிறது. வீர மல்லு ஔரங்கசீப்பின் (பாபி தியோல்) மயில் சிம்மாசனத்திலிருந்து கோஹினூரை மீட்டெடுக்க அனுப்பப்படுகிறார். அவர் ஒரு சாதாரண திருடன் அல்ல. அவரது நோக்கம் இந்துக்களைப் பாதுகாப்பதாகும், அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையைப் பின்பற்ற ஜிஸ்யா வரி செலுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் காட்டப்படுகிறார்கள். ஒரு அளவிற்கு, படம் இதை ஒரு துருவப்படுத்தப்பட்ட ‘நமக்கு எதிராக அவர்கள்’ கதையாக மாற்றுவதைத் தவிர்க்கிறது. வீர மல்லுவின் நம்பகமான உதவியாளர்களில் இருவர் முஸ்லிம்கள். இங்கே வில்லன் தெளிவாக ஔரங்கசீப். இந்த அணுகுமுறை தற்போதைய அரசியல் உணர்வுகளை எதிரொலிக்கக்கூடும் என்றாலும், படம் நம்மை உண்மையிலேயே ஈடுபாட்டுடன் வைத்திருக்க உணர்ச்சி ஆழத்தை வழங்கவில்லை.
இந்தக் கதை கி.பி 1650 இல் கிருஷ்ணா நதிக்கு அருகிலுள்ள கொல்லுரு சுரங்கங்களில் தொடங்குகிறது. பட்டினியால் வாடும் தொழிலாளர்கள் விலைமதிப்பற்ற கற்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் தவிக்கின்றனர், ஆனால் தங்கள் மேலதிகாரிகளின் ஆதரவைப் பெறுவதற்காகப் போராடி பட்டினி கிடக்கின்றனர். ஒரு இளம் சுரங்கத் தொழிலாளி தங்கள் உயிருக்கு ஏதேனும் மதிப்பு இருக்கிறதா என்று கேட்டால், பதில் படிநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது – உள்ளூர் நில உரிமையாளர்கள், பின்னர் குதுப் ஷாஹிகள், இறுதியாக முகலாயர்கள்.
முதல் பாதி இழுத்துச் செல்கிறது, அவ்வப்போது எம்.எம்.கீரவாணியின் இசையால் காப்பாற்றப்படுகிறது. கதை சீரற்றதாகத் தோன்றினாலும், ஒரு சில சண்டைக் காட்சிகள் வீர மல்லுவின் வைரங்களைத் திருடும் திறமையையும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காக நிற்பதையும் காட்டுகின்றன. ஒரு மல்யுத்தக் காட்சி பவன் கல்யாணின் தற்காப்புக் கலை பின்னணியையும், ஸ்டண்ட் நடன இயக்குனராக அவரது கடந்த காலத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது, இது 18 நிமிட உச்சக்கட்டத்திற்கு முந்தைய அதிரடி காட்சிக்கு மதிப்பை சேர்க்கிறது. ஆனால் இடையில் உள்ள அனைத்தும் தட்டையானதாகத் தெரிகிறது.
வீர மல்லு ஒரு உள்நாட்டு சூப்பர் ஹீரோவைப் போல வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது – காட்டு விலங்குகளை உற்றுப் பார்த்து, பின்னர் மனித-விலங்கு மோதல் குறித்து ஆலோசனைகளை வழங்குகிறது. ஆனால் கூர்மையான எழுத்து அல்லது நம்பத்தகுந்த காட்சி விளைவுகள் இல்லாமல், அது வெற்றி பெறாது.
படம் முன்னேறும்போது, கதைசொல்லலும் காட்சிகளும் மேலும் விரிவடைகின்றன. VFX கவனத்தை சிதறடிக்கிறது, ஆதிபுருஷ் கூட ஒப்பிடுகையில் மெருகூட்டப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. பனிச்சரிவு போலியான தோற்றமுடைய பாறைகளால் சிதைக்கப்படுகிறது, மேலும் சூறாவளியைப் பற்றி குறைவாகக் கூறப்பட்டால், சிறந்தது. சார்மினார் செட் நம்பகத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கவில்லை, மேலும் பெரும்பாலானவை ஈர்க்கவோ அல்லது வாழ்ந்ததாக உணரவோ தவறிவிடுகின்றன.
இறுதி ஒரு மணி நேரம் தர்மத்திற்கான போரை மையமாகக் கொண்டது. இந்த பகுதி மத உணர்வை பெரிதும் சார்ந்துள்ளது, இது தடுமாற்றமான கதையை ஈடுசெய்ய முயற்சிக்கிறது. இறுதி தருணங்கள் எஸ்.எஸ். ராஜமௌலியின் ஆர்.ஆர்.ஆரை நினைவூட்டுகின்றன . அதிகம் சொல்லாமல் விரிவாகக் கூறுவது கடினம், ஆனால் நோக்கம் கொண்ட உச்சக்கட்டத்தில் நம்பிக்கை மற்றும் உணர்ச்சி எடை இரண்டுமே இல்லை.
இரண்டாம் பாகம் இருந்தால், அதற்கு மிகவும் கூர்மையான எழுத்து மற்றும் உறுதியான திரைப்படத் தயாரிப்பு தேவைப்படும்.
