பாலாஜி தரணீதரன் இயக்கத்தில் விஜய் சேதுபதி ஹீரோவாக நடித்துள்ள கேங்ஸ்டர் படம் பத்தா.
1986-ம் ஆண்டு காலகட்டத்து மெட்ராஸ் நகரத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் ஒரு வித்தியாசமான கேங்ஸ்டர் கதையாக வெளியாகியிருக்கிறது ‘பத்தா’. பயமுறுத்தும் உள்ளூர் தாதாவாக இருக்கும் பத்தா, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பள்ளியின் பயன்படுத்தப்படாத கழிவறைக்குள் சிக்கிக்கொள்கிறார். அவரை அங்கிருந்து வெளியே கொண்டுவரும் சூழலில் ஒரு சிறுவனுடன் ஏற்படும் தொடர்பு, பின்னர் இருவருக்கும் இடையே உருவாகும் எதிர்பாராத பந்தமாக மாறுகிறது. அதன் பின் கேங்ஸ்டர் பத்தாவின் வாழ்க்கையில் நடக்கும் மாற்றம் என்ன என்பதே படத்தின் மீதிக்கதை.
ஒரு கேங்ஸ்டர் கதைக்கான வழக்கமான ஆக்ஷன், வன்முறை, மாஸ் காட்சிகளை மட்டுமே நம்பாமல், ஒரு மனிதனுக்குள் ஏற்படும் உணர்வு மாற்றங்களையும் உறவுகளையும் மையமாக வைத்து கதை நகர்த்தியிருக்கிறார் இயக்குநர் பாலாஜி தரணீதரன். வெளியில் பார்ப்பதற்கு கடினமான கேங்ஸ்டர். ஆனால், தனிமை, பசி, பயம், குடும்பம் என அவனுக்குள் இருக்கும் இன்னொரு மனிதனைச் சூழ்நிலைகள் மெல்ல வெளிக்கொண்டு வருகின்றன. குறிப்பாக சிறுவனுடனான உறவு உருவாகும் விதம் படத்தின் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பு. கேங்ஸ்டர் கதாபாத்திரத்துக்கான மிரட்டல், இயல்பான நகைச்சுவை, கோபம், பயம், பலவீனம் என வெவ்வேறு உணர்வுகளை அவர் மிகவும் கட்டுப்பாட்டுடன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக, ஆக்ரோஷமான கேங்ஸ்டராக இருக்கும் கதாபாத்திரம் படிப்படியாக குடும்பத்தைப் பற்றியும் பொறுப்பைப் பற்றியும் சிந்திக்கும் மனிதனாக மாறும் பயணத்தை விஜய் சேதுபதி நம்பும்படியாகக் கொண்டு செல்கிறார். அவருடைய உடல்மொழியும் வசன உச்சரிப்பும் 1980களின் கதாபாத்திரத்திற்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.
பத்தாவின் மனைவியாக வரும் லிஜோமோல் ஜோஸ், குடும்பம் சார்ந்த காட்சிகளுக்கு தேவையான உணர்வைச் சேர்க்கிறார். கணவனுக்கும் குடும்பத்துக்கும் இடையிலான உறவை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு இயல்பாக உள்ளது. சாந்தி பாலச்சந்திரன், விஷ்ணு கோவிந்தன், அர்ஜுன் சிதம்பரம், ஹரிகிருஷ்ணன், அஜய் கோஷ் உள்ளிட்டவர்களும் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ளனர்.
படத்தின் மைய ஈர்ப்பாக இருப்பது பத்தாவுக்கும் அந்தச் சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் எதிர்பாராத உறவுதான். ஒருபுறம் அனைவராலும் அஞ்சப்படும் கேங்ஸ்டர்; மறுபுறம் உலகத்தை இன்னும் அப்பாவித்தனத்துடன் பார்க்கும் சிறுவன். இருவரின் குணாதிசயங்களுக்கும் இருக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசமே பல நகைச்சுவையான தருணங்களுக்கும், சில நெகிழ்ச்சியான காட்சிகளுக்கும் காரணமாகிறது. இந்த உறவு படத்தின் இரண்டாம் பாதியில் உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இயக்குநர் பாலாஜி தரணீதரன், கேங்ஸ்டர் கதையை வழக்கமான ‘மாஸ்’ பாதையில் கொண்டு செல்லாமல், கதாபாத்திரங்களை மையப்படுத்தியிருக்கிறார். குற்ற உலகம், குடும்பம், நகைச்சுவை மற்றும் மனித உணர்வுகளை ஒன்றாகக் கலந்து திரைக்கதை அமைத்துள்ளார்.
செல்வகுமார் எஸ்.கே.-வின் ஒளிப்பதிவு படத்தின் காலகட்டத்துக்கு ஏற்ற வெப்பமான, பழைய காலத்து தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. காட்சிகளின் வண்ணத் தேர்வும் பின்னணியும் 1980களின் சூழலை உணர வைக்கின்றன.
ஆர்.கலைவாணன் படத்தொகுப்பு கதையின் மெதுவான பயணத்துக்கு ஏற்ப அமைந்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் காட்சிகளை இன்னும் சுருக்கமாக வைத்திருக்கலாம் என்ற உணர்வும் ஏற்படுகிறது.
சாய் அபியங்கர் இசை படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான பகுதிகளுக்கு கூடுதல் வலு சேர்க்கிறது. குறிப்பாக குடும்பம் சார்ந்த காட்சிகளிலும் ரெட்ரோ உணர்வை வெளிப்படுத்தும் இசையிலும் தனித்தன்மை தெரிகிறது.
தொடர்ச்சியான ஆக்ஷன் மற்றும் பரபரப்பான திருப்பங்களை எதிர்பார்த்து வரும் ரசிகர்களுக்கு இந்த மெதுவான திரைக்கதை அணுகுமுறை சற்று வித்தியாசமாகத் தோன்றலாம். சில காட்சிகளை சற்று கத்தரித்திருந்தால் படத்தின் வேகம் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில் ‘பத்தா’ வழக்கமான கேங்ஸ்டர் படமாக இல்லாமல், ஒரு கேங்ஸ்டருக்குள் இருக்கும் மனிதனைப் பற்றி பேசும் வித்தியாசமான கதையாக இருக்கிறது. விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பு, சிறுவனுடனான எதிர்பாராத உறவு, 1980களின் மெட்ராஸ் பின்னணி, குடும்ப உணர்வுகள் மற்றும் இசை ஆகியவை படத்தின் முக்கிய பலங்களாக அமைகின்றன. மெதுவான திரைக்கதை மற்றும் படத்தின் நீளம் சில இடங்களில் சற்று சோர்வை ஏற்படுத்தினாலும், கதாபாத்திரங்களை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட படங்களை ரசிப்பவர்களுக்கு இந்தப் படம் வேறுபட்ட அனுபவமாக இருக்கலாம்.
ஒரு மிகப்பெரிய தாதா சிறுவனின் பாசத்தால் திருந்தும்.இக்கதை மக்களை பெரிதும் கவரும்.
