நானி நடித்து வெளியாகியுள்ள திரைப்படம் பாரடைஸ். இப்படத்தை இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஒடேலா இயக்கியுள்ளார். இவர் இதற்கு முன் நானி நடிப்பில் வெளிவந்த தசரா திரைப்படத்தை இயக்கியிருக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இப்படத்தில் நடிகை கயாடு லோஹர் கதாநாயகியாக நடித்துள்ளார்.
மேலும், ராகவ், சம்பூர்னேஷ், மோகன் பாபு, சோனாலி ஆகியோர் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். நடிகை கீர்த்தி சுரேஷ் ஒரே ஒரு பாடலுக்கு சிறப்பு நடனம் ஆடியுள்ளார். அனிருத் இப்படத்திற்கு இசையமைத்துள்ளார்
தெலங்கானாவில் உள்ள சவரி மக்கள் (savari) அறியப்படாத, ஒடுக்கப்பட்ட பழங்குடியினராக உள்ளனர்.
மிகவும் வறுமையான நிலையில் வாழும் இவர்கள், மது தயாரித்து விற்பதுடன், திருடர்கள் என முத்திரை குத்தப்பட்டுள்ளனர். இந்தப் பழங்குடியினர் ‘பாரடைஸ்’ என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில் வசிக்கின்றனர்.
இந்தப் பகுதியின் ராஜாவாக இருப்பவர் ஷிகஞ்சா மாலிக் (மோகன் பாபு). அவரை எதிர்ப்பவர்கள் உயிருடன் இருக்க முடியாது.
அங்கு வரும் மாலிக், போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களைச் சித்ரவதை செய்கிறார். அந்தக் கொடுமைக்கு இடையே சம்மக்காவுக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. பெண் குழந்தை உயிரிழக்க, ஆண் குழந்தை உயிர் பிழைக்கிறது. அந்தக் குழந்தை தான் ஜடால் (நானி).
சிறு வயதில் பசியால் தவிக்கும் போது பிரியாணியைத் திருடியதற்காக, மாலிக் அவனது கையில் “லும்…சன்” என்ற வார்த்தைகளை பச்சைக் குத்துகிறார்.
தனது தாய் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவதை அறிந்த ஜடால், அவரை வெறுக்கத் தொடங்குகிறான்.
ஜடால் சிறுவனாக இருக்கும்போதே, மாலிக் அவனைச் சிறைக்கு அனுப்புகிறார். 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சிறையிலிருந்து விடுதலையாகும் ஜடால், தனது வாழ்க்கையையும், தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தையும் எதிர்கொள்ளத் தொடங்குகிறான்.
தனது மக்களை விடுவிப்பதற்காக அவர் ஆயுதம் ஏந்துகிறார். வில்லனும் அவரது மகனும் நிகழ்த்தும் கொடுமைகளை அவர் எதிர்கொள்கிறார். இந்தப் பயணத்தில் சுப்பு (கயாடு லோஹர்) அவருடன் இணைகிறார்.
இறுதியில் அவர் தனது பழங்குடியினருக்கு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்தாரா?
தனது தாய் மீதான வெறுப்பை அவர் கைவிட்டாரா? இதுதான் மீதமுள்ள கதை.
இந்தக் கதை எந்தக் காலகட்டத்தில் நடக்கிறது என்பது திரைப்படம் முழுவதும் நமக்குத் தெளிவாகச் சொல்லப்படவில்லை. இருப்பினும், திரையரங்கில் ‘கைதி’ (1983) திரைப்படம் திரையிடப்படுவது காட்டப்படுகிறது. இதன் மூலம் கதையின் காலகட்டத்தை நாமாகவே ஊகித்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரம் நீளும் இந்தத் திரைப்படத்தின் கதை, ஏற்கெனவே பல திரைப்படங்களில் பார்த்துப் பழகிய ஒன்றாகவே தோன்றுகிறது.
இதனால், நீண்ட நேரம் பயணிக்கும் இந்தத் திரைப்படம், கதைக்களத்திலும் காட்சியமைப்பிலும் போதுமான புதுமையை ஏற்படுத்துகிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
சவரிகளின் இன அடையாளத்தைச் சுமந்துகொண்டு, இதுவொரு புதிய கதைக்கரு என்று நினைத்தது, இறுதியில் கதாநாயகனுக்கு அதிக சுமையாக மாறிவிட்டது.
அதை அவர் சுமையிலிருந்து இறக்கி வைக்க முடியாதது போல, இரண்டாம் பாதியும் குழப்பமாக மாறிவிட்டது.
நானியைப் பற்றி குறிப்பாக ஒன்றைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். ஒரு கதாபாத்திரத்துக்காக ஒரு நடிகர் இவ்வளவு கடினமாக உழைப்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.
உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அவர் சிறப்பாக நடித்துள்ளார். இருப்பினும், தெலங்கானா வட்டார மொழியைப் பேசுவதில் அவரது உச்சரிப்பு அவ்வளவு இயல்பாக அமையவில்லை.
பின்னணி இசையில் இடம்பெறும் கோரஸ் காரணமாக, சில வசனங்கள் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை. குறிப்பாக, தனது தாயுடன் மீண்டும் இணையும் காட்சியிலும், கதாநாயகியின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் காட்சியிலும் அவரது முகபாவனைகள் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன.
சண்டை காட்சிகளில் அளவுக்கு அதிகமான வன்முறையை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பு அவருக்கு இல்லை.
குடும்ப ரசிகர்கள் நானியை பக்கத்து வீட்டு பையன், நல்ல தந்தை, காதலன் போன்ற கதாபாத்திரங்களில் பார்த்துப் பழகியவர்கள். ஆனால், 2018-ஆம் ஆண்டு வெளியான ‘கிருஷ்ணார்ஜுன யுத்தம்’ திரைப்படத்துக்குப் பிறகு, வெகுஜன கதாநாயகனாக வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை அவர் வளர்த்துக்கொண்டுள்ளார்.
வெகுஜன தோற்றங்கள் மூலம் ஒரு நடிகரின் நட்சத்திர அந்தஸ்தை வளர்ப்பது அவசியம் தான். ஆனால், இவ்வளவு முரட்டுத்தனமான தோற்றத்தில் நானியை ரசிகர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா? என்பது சற்று சந்தேகமே.
நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் இடத்தில் எந்தப் பாதையில் செல்வது என்று தெரியாமல் ஒருவர் குழம்பி நிற்பதைப் போல, இயக்குநரும் கதையை எந்தத் திசையில் நகர்த்துவது என்று தீர்மானிக்க முடியாமல் பார்வையாளர்களைக் குழப்புகிறார்.
சட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல், தனக்கென ஒரு அரசாங்கத்தையே நடத்திவரும் அவர், இறுதியில் ஒரு வழக்கறிஞரை (சத்யராஜ்) அழைக்கும் அளவுக்கு கதாபாத்திரத்தின் போக்கு தடுமாறுகிறது.
கதாநாயகியாக கயாடு லோஹர், ஆரம்பக் காட்சிகளில் நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார். ஆனால், கதை நகர நகர, அவரும் மற்ற கதாபாத்திரங்களைப் போலவே அந்தக் குழுவில் ஒருவராக மட்டுமே மாறிவிடுகிறார்.
பணம் எளிதாக வருவதில்லை. ஆனால், அதைச் செலவிட தயாரிப்பாளர்கள் தயங்குவதில்லை. மூன்று மணி நேரப் படத்தை உருவாக்கிவிட்டு, பின்னர் பார்வையாளர்களை வைத்து என்ன செய்வது என்று முடிவு செய்வது இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு டிரெண்டாகிவிட்டது. எனவே, படத்தொகுப்பாளர் நவீன் நூலியை குறை கூறுவதில் அர்த்தமில்லை.
‘பாரடைஸ்’ எனக்கு ஒரு நல்ல பிரியாணியை நினைவுபடுத்துகிறது. அதில் மசாலா சேர்க்கும் முயற்சியில் இயக்குநர் கோழி இறைச்சி பற்றியே மறந்துவிட்டார்.
இந்தப் படத்தில் அளவுக்கு அதிகமான வன்முறை உள்ளது. பல இடங்களில் அது பார்வையாளர்களிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
படத்தின் நீளம் முதல் மைனஸ் படத்தின் தேவையில்லாத காட்சிகள் ஆங்காங்கே வருவது எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. படத்தில் எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே சத்தம் கூச்சல் குழப்பம் இதுவே நமக்கு படம் பார்க்க விருப்பத்தை ஏற்படுத்தவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.
